The Girl Who Fell In Love With Words

Once upon a time, there lived a little girl…

Tall and lanky… Her hair, the colour of ginger…

And she fell hopelessly in love…

With words…

It is that time of the year when the internet is awash with reading lists of the affluent and the scholarly, referred and shared to viral proportions. Yet, the jungle would indeed be rather monotonous, if only the peacocks were to flaunt their plumage and only the cuckoos decided to sing. So, I thought I’d put in my two pennies worth, to add to this annual cacophony.

I stay clear of ‘5 days to success’ type of books as I firmly believe that ‘success’ entails different things to different people. For some it is amassing huge wealth, for some, it is heading a business empire, for some, it’s losing oneself in service. Success to me certainly involves proximity to nature and the luxury of time to curl up with words, reading, writing or simply cradling them with my soul.

Here is my pick of the best 4 books I have had a chance to read in 2017.

  • The Book Thief by Markus Zusak – Prose as beautiful as poetry; yet barbed and searing. Set in Germany during the Third Reich period, this story is narrated by none other than Death. I fell in love with the lead character Liesel who is fascinated by the power of words. It is, in fact, she who inspired me to write this post. The Book Thief is that kind of a book which will render you incapable of opening a new one for several days. Instead, your heart craves to linger longer with the characters who are now your closest friends. You are sure to miss Hans, Rudy, the accordion and their endearing personas for a very long time to come.
  • When Breath Becomes Air by Paul Kalanithi – Non-fiction, guaranteed to invoke a survivor guilt feeling that such a brilliant mind was snatched away too soon. In the end, it is with the epilogue penned by Lucy, Dr Kalanithi’s wife, that your molten heart will finally break free through eyes and burn your cheeks.
  • Chanakya’s Chant by Ashwin Sanghi – A political thriller, and an eyeopener to someone who is naïve about Indian politics, merely a reaffirmation of own convictions to others. To put the message of the book in my own words: “All politics is drama. And there are no saints on stage!”.
  • The girl on the train by Paula Hawkins – A story weaved by the drunken delusions and misconceptions of the protagonist Rachel. A page-turner. The characters are raw and despicable; yet hurting and so real.


But wait, what’s with the girl mentioned in the title?

Well, here it goes… Once upon a time, there lived a little girl… Quiet and shy… Restless and wild… One day she received a gift…

She was soon to board a long-distance train from the southern tip of India to its capital territory, Delhi, in the North. It was going to be a two-day journey travelling the length of India with nothing much to do. Her parents knowing the girl well were anxious to safeguard their inner peace during the lengthy journey. It was an era before tablets and smartphones sieged childhood. The obvious choice of a book as the remedy for the forthcoming crisis resulted in a short stop at the Higginbothams bookstore right by the entrance to the railway platform. That’s how the girl, who had read only comics and magazines until then, received her first book. She must have been a little over 11 and it should be mentioned at this point that she didn’t feel any great sense of joy or triumph on holding the book… her own book… for the first time. The sirens bellowed with zest as the train pulled away with the girl, her family and the unread book. Swaying palms, green fields and throbbing rivers hurried past the girl in humdrum succession, hour after hour. That’s the exact moment when the girl fancied a change of scene. Gingerly she picked up the book and held it in her hands, gently flipping it around and feeling its glossy texture with her thin fingers. She started to read the summary on the back cover. Many of the words escaped her; Yet she persisted, trying to memorize them and guess their meaning. As the train gathered speed, so did her reading prowess. Absorbed by the story, hooked by the lure of the alluring words, hours vaporized, rendering food, sleep and the window scenes bland. Two days later, when she set her foot on to the Delhi platform, the book had become her most treasured possession.

Several weeks later, on her return back home, she craved nothing but books. She was lucky to be blessed with a new source. A retired ex- Airforce gentleman who now worked as a librarian and whom everyone called ‘Uncle’ would now bring her books each day after work. The girl would stand impatiently by her gateway with the stars powdering down on the magenta Bougainvillea blooms, awaiting yet another cherished reading. The books arrived in quick succession, and much to her mother’s alarm, the reading time crept up and annihilated sleep one hour at a time. Rules were prompt to be passed that books will now arrive only on the weekends. In a way, this pleasurable anticipation only added to the charm of reading; making the craving stronger and the rapture of reading more enticing. This ritual continued for years and to her mother’s dismay, the girl decided to spend a good half of her 10th grade board exam study holidays with Sir Arthur Conan Doyle, reading his complete collection back to back, dreaming and sometimes waking up hearing the low whistle of the ‘Speckled Band’ or having visions of the luminous ‘Hound of the Baskervilles’, in the silence of the night. She had just gained her first hero.

The library books were supplemented by visits to Balan’s circulating bookstall on the old Link Road, a tiny second-hand bookstore stacked with serpentine columns of well-thumbed books. The proprietor, a thick bespectacled elderly gentleman with a quiet demeanour often roused the girl’s envy with the sheer treasure he was blessed to handle. Each vacation, piles of books stacked into the boot, the old car will drive a girl sparkling with anticipation and a father reassured of some peaceful days ahead.

Decades later, as the girl types these words with the rain lashing the window panes, her two little munchkins are fast asleep with half-read books carefully tucked beneath their pillows, a smug little smile plastered on their delicate lips. A smile, that can be brought about only by the companionship of a good book. The string of words that offered the little boys’ company, leap up from those well-thumbed pages to embrace the mother’s soul. Yes! … the gift… the gift of words… The gift has proliferated and has been delicately passed down… sans force… sans fanfare… The mother sighs, grateful, content… In the event of any adversity that future is likely to summon, their solace lies close at hand… Cheer, after all, is only a book away…

Wish You A Happy New Year !

May you have the strength to break the shackles of routine
May you have the will to rise above the mundane

May you tread, off the beaten paths
Collecting pearls of learning, on your way

May you be somewhere, where you have never been
On the sun-kissed sand with windswept hair
Wading in the waves, wallowing in its ripples

May your eyes gorge on the ravines and chasms
Gaping in wonder at the snow-capped peaks

May you lose yourself in a well-crafted book
May you earn the love of a wagging tail;
The trust of a little child

May you pause, to watch a bud in bloom
May you feel the silence of the swirling snow
May the rain drench your soul and wash away the blues

May you pursue a passion for pleasure
Not for the riches, not for the glory
Just to keep you sane in a world insane

May you be blessed with a friend
Who will stand by you, no matter what
May your heart be treasured by the one you love

May you widen your mind a wee bit more
May the tears make you smile brighter
May the sorrows make your deeds kinder

May you have the courage, to do what you always wanted to
May you be brave, as the child in you!

This is my wish to you and self, this New Year eve!


All Rights Reserved        © Forever Free 2014

Do you write five poems a day ?

Someone asked me the other day.

Do you write five poems a day ?

That perfect day flashed before my eyes. Trash has emptied itself… Meals cooked themselves… Children have grown large receptive ears… I could almost see my washing machine climb the stairs on its mission to hang the washed clothes. I sit by a bright window, framed by a beautiful sunny landscape, chirping birds flitting on my windowsill. Words just flow from my pen in volumes, filling up the pile of crisp papers on my cosy tabletop. Wow ! What a blissful scenario !

Well, it seldom happens this way.

More often than not, I am rushing to catch a train, sitting through a boring presentation, standing in the hot shower, or slicing potatoes for a meal, when a notion is conceived and gets lodged in the soul. It could have been triggered by the shimmer of melting snow dripping from the trees that I walked under, by a word that I chanced upon in a conversation, or by the pain I saw in a bearded stranger’s eyes. Whatever it is, there is only one path ahead. It is pointless (at least in my case) to hurry and write it down at this point, for it is as tiresome as a woman in labour trying to push the baby out, even before the onset of her final contractions.

So, I just let it be. Slowly as time progresses, the notion starts to whip up emotions within me until my whole self is ablaze. The ecstasy, anger, agony or despair that builds up, consumes me to an extent that I simply must vent it out. It is at this point, when I have my seams bursting, that I write. Words flow unbroken and effortless culminating in sheer euphoria; my soul, a sea after the storm. My baby is born. This and only this, is the primary reason why I write.

Of course, no word was ever written, that doesn’t crave itself to be read. I am no different. After the bliss of creation and seeing your soul roll out into words in front you, the next step is dressing up the baby and presenting it to the world. So, I do minor tweaks, such as, search for a better word to use or do a more proper line break scheme. Then, I sit back with hope, and watch my baby take the first steps gingerly, out into the big wide world.

The third and the most painful stage is, if and when your words fail to strike a chord with your readers. More so, because it is nothing but your raw soul, that is at display.

Still writers write. Why? Because, they won’t have it any other way. Once you have experienced the jubilation of creation, it’s very hard not to. I have been part of three poetry anthologies till date and am also part of numerous online writers’ groups. I have met so many learned people in these forums – PhDs, medical doctors, professors – writing poetry, even if it provides them with no material gain. I have met people grieving the loss of a loved one, those battling serious illnesses, those who have survived personal tragedies.

Why do they write?

I can think of only one reason. Writing is cathartic. It cleanses your mind and sews up your tattered soul, making you ready to meet life head-on, yet another day !

And incidently, this marks my 100th post on Foreverfree 😇

Inspiration courtesy: A post by a friend, Radhika Gopakumar on her blog
Read the post here >


All Rights Reserved        © Forever Free 2014

സ്നേഹം !

A poem on a person dear to me and not just me, published in a community magazine..

You can read the original post here 

Shivadam (2)

All Rights Reserved        © Forever Free 2014

Me on SiyaWoman !!!

One of my poems on SiyaWoman, an online magazine !


All Rights Reserved        © Forever Free 2014



A random conversation in the train :

“Awww !!! What an adorable little boy ! Look at his eyes !!
Has he started school yet ??”

The proud Papa, all smiles, is rightly on cloud 9 ….

Quite typical, except that the dark eyed boy happens to be a black Labrador pup on an outing with his human dad !

❤ Deutschland ❤

All Rights Reserved        © Forever Free 2014

വേനൽ കനവുകൾ

ബ്ലോഗിന് പുറത്തേക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു കാൽവെപ്പ്‌…. വേനൽ കനവുകൾ shared by Nammude keralam .നമ്മുടെ കേരളം  🙂

All Rights Reserved        © Forever Free 2014


വേനൽ കനവുകൾ


വേനൽ …
യൂനിഫോർമിൽ നിന്നും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന അച്ചടക്കത്തിൽ നിന്നും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻറ്റെ അനന്ത വിഹായസ്സിലൂടെ മനം ഒരു പഞ്ചവർണ്ണക്കിളിയായ് ചിറകടിച്ചുയരും കാലം…. ആ മാനം നിറയെ സ്നേഹം ചാലിച്ച മുത്തശ്ശിക്കഥകളുടെ നനുത്ത വെൺമേഘങ്ങൾ… കൊന്നപൂക്കൾ പവനുരുക്കിയൊഴിച്ച മണ്ണിൽ വികൃതികൾ തകൃതിയാവും ദിനങ്ങൾ… ഘടികാരത്തിൻ കഠോര സ്വരം നിലച്ച് കുയിലിണകൾതൻ സ്നേഹസംഗീതത്തിലേക്ക് മിഴിതുറക്കും പുലരികൾ… അപ്പൂപ്പൻതാടികളോടു കൂട്ടുകൂടി വിശാലമായ തൊടിയാകെ പാറി പറക്കും പകലുകൾ …. മഞ്ചാടി കുരുക്കളുടെ ചെഞ്ചുവപ്പ് പടരും കൈക്കുമ്പിൾ…. കശുവണ്ടിപ്പരിപ്പ് കനലിൽ നീറുന്ന കൊതിയൂറും ഗന്ധം…  പതിവിനു വിപരീതമായി ഒരു പൊതി കമ്പിത്തിരിയും മത്താപ്പൂവുമായി ഇരുളിനായി അക്ഷമരായി കാത്തിരിക്കും സന്ധ്യകൾ … തോന്നുമ്പോൾ ഉണർന്ന് തോന്നിയാൽ ഉണ്ട് തോന്നുംപോൽ ആർമ്മാദിക്കും രാപ്പകലുകൾ …

കോഴിവാലൻ പുൽക്കൂട്ടങ്ങൾ തലയിളക്കി ചിരിക്കും പുഴയോരത്തുകൂടിയുള്ള യാത്ര …. പ്രൌഡിയും പ്രതാപവും ക്ഷണികം എന്നോർമ്മപ്പെടുത്തികൊണ്ട് ഇടവപ്പാതിയിലെ രൗദ്ര ഭാവം വെടിഞ്ഞ് ഒരു നേർത്ത നീർച്ചാലായി നിള.. അതിരുകളില്ലാത്ത പാടശേഖരം… വരമ്പത്തുകൂടെയാണ് നടപ്പ് … കുറുകെയുള്ള തോട്ടുവക്കിലെ ഞാവൽ മരത്തിനു ചോട്ടിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും പൂർവിക സ്മരണകൾ സട കുടഞ്ഞെഴുനേൽക്കും എന്നറിയാവുന്ന അമ്മയുടെ ഉപദേശം “പുതിയ ഉടുപ്പാണ് …. ഇനി അതിലൊന്നും വലിഞ്ഞു കേറി ചെളി ആക്കല്ലേ ! “. ഞാവലിനും എനിക്കും വല്ല്യ മാറ്റം ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാൻ ഇല്ലെന്നിരിക്കെ വർഷാ വർഷം പുത്തൻ ഉടുപ്പെന്ന ഇതേ സാഹസത്തിന് അമ്മ മുതിരുന്നത് എന്തിനെന്ന് മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് വീണു കിടക്കുന്ന ഒന്നുരണ്ടു ഞാവൽക്കനികൾ വായിലാക്കി പിന്നെയും മുൻപോട്ട് …

അങ്ങു ദൂരെ പടിപ്പുര വാതുക്കൽ നിന്ന് ഒന്ന് രണ്ടു സന്തോഷക്കുരയോട് കൂടി ടോമി എന്ന സ്വാഗത കമ്മിറ്റി ചെയർമാൻ വാലാട്ടി കൊണ്ട് പാഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്. പാടത്തും ചേറിലും പെരളാൻ കുറച്ചു നാളത്തേക്ക് ഒരാളായല്ലോ … അതിൻറ്റെ സന്തോഷം ! സ്വാഗത പ്രസംഗം നാലഞ്ചു കുരയിൽ ഒതുക്കി ഞങ്ങളെയും ആനയിച്ചു കൊണ്ടു ടോമി മുൻപിലും ഞങ്ങൾ പുറകിലുമായി കുലച്ചുനിൽക്കുന്ന ചെങ്കദളി തോപ്പ് കടന്ന് പടിപ്പുരയിലേക്ക്… മുന്നിൽ മുത്തശ്ശൻ നട്ടു പിടിപ്പിച്ച പൂന്തോപ്പ്… അതു നിറയെ പിങ്ക് മൊസാന്ദ പൂക്കൾ….

ചാണകം മെഴുകിയ മുറ്റമാകെ ഉതിർന്നുവീണ നെൽക്കതിർ മണികൾ… അതിൽ ചിലത് താങ്ങി പിടിച്ചു വീട്ടിലെത്തിക്കാൻ തിരക്ക് കൂട്ടുന്ന ചോണൻ ഉറുമ്പിൻ പട്ടാളം… മുന്നിട്ടുത്സാഹിച്ചു കൊണ്ട് തൊടിയാകെ പാറികളിക്കുന്ന അടയ്ക്കാപക്ഷികളും കരിയിലക്കുരുവികളും….. ഒരു കാൽ ചെറുതായൊന്നു കുടഞ്ഞ്, പേരക്കൊമ്പിൽ ഒന്നമർന്നിരുന്ന്, കുന്നിക്കുരു കണ്ണുരുട്ടി നിസ്സംഗ ഭാവത്തോടെ ഇതെല്ലാം വീക്ഷിക്കുന്ന ചെമ്പോത്ത്… മുറ്റത്തേക്കു ചാഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന മൂവാണ്ടൻ മാവിൽ തന്നേക്കാൾ ഘനമുള്ള മാങ്ങാണ്ടിയും കൊണ്ട് തിരക്കഭിനയിക്കുന്ന അണ്ണാരക്കണ്ണൻ …

ഒറ്റയാൾ മാത്രം വീതിയുള്ള പൂമുഖ തിണ്ണയിൽ ഒരു നിമിഷം ഇരുന്ന് ചുറ്റും കണ്ണെറിഞ്ഞു… കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടത്തെ പൊരി വെയിലിൽ പരവശനായി മേടകാറ്റ്, പടിഞ്ഞാറേ കുളത്തിൽ ഒന്ന് മുങ്ങിത്തോർത്തി എന്നെ പുണരുവാൻ അതാ ഓടി അണയുന്നു… ഇരുമ്പാമ്പുളി മരങ്ങൾക്കാണെന്ന് തോന്നുന്നു കുട്ടി പട്ടാളത്തെ ഏറെ ഇഷ്ടം… കണ്ടില്ലേ കുഞ്ഞി കൈകൾക്ക് എത്തിപ്പിടിക്കാൻ എളുപ്പമാകട്ടെ എന്നോണം അങ്ങിനെ വേരടക്കം കായ്ച്ചു നില്ക്കുന്നത്… വലിപ്പത്തിലല്ല, മറിച്ച് ഒരുമയിലാണ് കാര്യമെന്ന് പലരെയും പഠിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് സപ്പോട്ട മരത്തിലെ പുളിയുറുമ്പിൻ പറ്റം… ജീവിതത്തിൽ മധുരമുള്ളതെന്തും എത്തിപ്പിടിക്കാൻ കുറച്ച് വിയർപ്പ് ഒഴുകണമെന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് അതാ മാനം മുട്ടെയുള്ള ആനപ്പന നിറയെ പനം തേങ്ങകൾ തൂങ്ങുന്നു… എല്ലായ്പോളും അല്ലെങ്കിലും, വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ അമ്മ പറയുന്നത് അനുസരിക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്ന പാഠത്തിന്റെ സ്മാരകമായി വയ്ക്കോൽ കൂനകൾ വീണ്ടും ഉയര്ന്നിരിക്കുന്നു …

നേരത്തേ പറഞ്ഞ പടിഞ്ഞാറേ കുളം സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചിന്താഗതിക്കാരനായ മുത്തശ്ശൻ പണ്ട് പഞ്ചായത്തിന് തീർ എഴുതി കൊടുത്തതാണ്… അന്നതിന്റ്റെ ഭാഗമായി കുളത്തിന്റ്റെ ആഴം കൂട്ടിയപ്പോൾ കോരിയിട്ട മണ്ണ് ഒരു ചെറു കുന്നായി കാടും പടലും പിടിച്ച് കുളക്കരയിൽ തന്നെയുണ്ട്… ആ കുന്നിൻ മുകളിൽ സർവജ്ഞ പീഠം കയറാൻ തപസ്സിരിക്കൽ എൻറ്റെ ഒരു പതിവായിരുന്നു… ഊണു പോലും വിസമ്മതിച്ച് ജ്ഞാനോദയം ഇപ്പോൾ കിട്ടുമെന്ന് കരുതിയിരിക്കുമ്പോൾ ഇലകൾക്കിടയിൽ ചെറിയ ഒരിളക്കം… നാലഞ്ചടി നീളത്തിൽ സുന്ദരൻ ഒരു മഞ്ഞച്ചേര… ഗോട്ടി കണ്ണുകൾ ഉരുട്ടി, ഫോർക്ക് പോലുള്ള നാക്കുനീട്ടി ചേരമാൻ പെരുമാൾ തനിക്കാദ്യം ജ്ഞാനോദയം ലഭിക്കുന്നതിന്റ്റെ ആവശ്യകത എന്നെ പൂർണമായി ഭോധ്യപ്പെടുത്തി… അന്ന് ചേര പുങ്കുവന് സ്ഥലം ഒഴിഞ്ഞ് കൊടുക്കേണ്ടി വന്നത് കൊണ്ടു മാത്രമല്ലേ എനിക്കിന്നുവരെ ‘ജ്ഞാനോദയം’ കിട്ടാതിരുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ബലമായി സംശയിക്കുന്നു… 😛

വെയിൽ കളം വരക്കും നടപ്പുര കടന്നു വേണം നടുമുറ്റ കോലായിൽ എത്താൻ … ജീനുകൾ നുണ പറയാറില്ലെന്ന സത്യത്തിന് ഒരു ചൂണ്ടു പലക എന്നോണം ഉത്തരത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന കഴുക്കോലിൽ എൻറ്റെ അമ്മയുടെ വീര സാഹസിക ബാല്യം സ്വന്തം പേര് കോറിയിട്ടിരിക്കുന്നു…
ടിപ്പുവിന്റ്റെ പടയോട്ടക്കാലത്ത് വാളാൽ വെട്ടേറ്റു മുഖവും വയറും മുറിഞ്ഞു പോയ ദ്വാരപാലകർ കാവൽ നിൽക്കും കുടുംബ ക്ഷേത്രത്തിലെ നേദ്യച്ചോറും നെയ്യ് പായസവും ഉണ്ട് മദോന്മത്തരായി വീട്ടിലെ കുട്ടിപട്ടാളം ഉച്ചക്ക് ഇരുന്നു കിറുങ്ങുന്നത് ഇവിടെയാണ്… ഈ കോലായിൽ അമ്മയും ചിറ്റമാരും കൂടി എത്രയെത്ര ചക്കക്കുട്ടന്മാരെയാണ് നിർദാക്ഷിണ്യം തുണ്ടം തുണ്ടമായി വെട്ടി മുറിച്ചിരിക്കുന്നത് … അതിൽ ചിലതിനെ ഇഞ്ചിഞ്ചായി അരിഞ്ഞ് വറുത്തു കൊരുന്നതും പതിവായിരുന്നു …

മൂന്നു മണി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അമ്മമ്മയോടൊത്ത് തൊഴുത്തിലേക്ക് … കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനമില്ലെന്ന് തൻറ്റെ കൂർത്ത കൊമ്പുള്ള തല ഇടത്തേക്ക് ചെറുതായൊന്നു വീശി നന്ദിനി കല്പ്പിച്ചു.. കുട്ടികൾ കൂട്ടമായി ഇളം പുല്ലു ചവച്ചു രസിച്ചു നില്ക്കുന്ന ലക്ഷ്മികുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് …. തനിക്കവകാശപ്പെട്ട പാൽ കുറച്ചു നാളത്തേയ്ക്ക് മാത്രമെങ്കിലും, മോന്തി കുടിക്കുന്നവരാണെന്ന ഒരു മുഷിപ്പും കൂടാതെ അവൾ കുട്ടിപട്ടാളത്തോടൊത്ത് ഓടിത്തിമർക്കും… വൈകുന്നേരം ആയാൽ പത്തായക്കെട്ടിലെ ഇരുളിൽ മറഞ്ഞ് ഒരിന്ദ്രജാലക്കാരിയെപ്പോൽ കൈയിൽ അരിക്കൊണ്ടാട്ടവും മാങ്ങാത്തെരയും ചക്കവരട്ടിയുമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന അമ്മമ്മ… ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടി സ്വയം തയ്യാറാക്കിയ കടുമാങ്ങ നിറച്ച ഹോർലിക്സ് കുപ്പികൾ, തിരിച്ചു പോകാൻ നേരം ബാഗിൽ തിരുകിയായിരുന്നു അമ്മമ്മ സ്നേഹം പങ്കിട്ടു നൽകിയിരുന്നത്…

ഇതിൽ പലതും പലരും കാലയവനികക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞു…

എന്നാൽ കാലത്തിനും അതീതമായി ചിലതുണ്ട് … അതിൻറ്റെ തെളിവാണല്ലോ നീലസാഗരങ്ങൾക്കകലെ ആണെങ്കിലും, ഓരോ വേനലിലും നാം ഇന്നും വാടാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന മധുരമൂറും ഓർമ്മകളുടെ ഒരു പിടി കൊന്നപ്പൂക്കൾ …. ♥   ❤  ♥


All Rights Reserved        © Forever Free 2014

Cherry, My Darling !!

A bittersweet moment… a teeny-weeny milestone in my tryst with words…

My memoir of our beloved Cherry has been featured on, India’s leading online shopping site for pets supplies and accessories.

A big Thank You to each and everyone of you for taking time off your busy schedules to read/share/comment.

You can read the original version here


ഒരു ഇറ്റാലിയൻ സാലേ കഥ

റോമിനും നേപിള്സിനും ഇടയ്ക്കുളള സോറ എന്ന കൊച്ചു നഗരം. സമയം സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പഴയ 15th സെഞ്ച്വറി കോട്ടയിലേക്കുള്ള കുത്തനെയുള്ള ട്രെക്കും അവിടെനിന്നുള്ള മനോഹരമായ വ്യൂവും ഒക്കെ കണ്ടു ഭൂലോകത്തേക്ക് തിരിച്ചിറങ്ങിയിട്ടെ ഉള്ളൂ. നന്നായി വിശക്കുന്നുണ്ട്.

പ്രദർശിപ്പിച്ചതിൽ സാമാന്യം നല്ല ബോർഡ് നോക്കി അടുത്തുള്ള റസ്റ്റൗറന്റ്റ്-ലേക്ക് കേറി. മദാമ്മ പാൽപുഞ്ചിരിയോടെ വരവേറ്റു. ശ്ശ്യോ ! എന്തു നല്ല മദാമ്മ അല്ലെ ? നല്ല അന്തരീക്ഷം.. . നല്ല മെനു കാർഡ്…. കൊള്ളാം….

മെനു കയ്യിലെടുത്തു നോക്കി… പേജ് 1….. നിരനിരയായി പല തരം ഐറ്റംസ്. വൃത്തിയായി എഴുതീട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഒന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല. എല്ലാം ഇറ്റാലിയനിൽ മാത്രം ! പേജ് 2… തദ്ധയ്വ്വ ! ഓ, പേടിക്കാനെതിരിക്കുന്നു ? ബ്രിട്ടീഷ് ഇംഗ്ലീഷ് അല്ലെ കൈയിൽ ഇരിക്കുന്നത് ? പോരാത്തതിന് പൊടിക്ക് ജർമനും.. ഒട്ടും കൂസാതെ മദാമ്മയോടു പേശി .. “ 1 പ്ലേറ്റ് സേലെഡ് പ്ലീസ്….” . മദാമ്മയുടെ ചാര കണ്ണുകൾ ഇത്തിരി കൂടി വിടർന്നുവോ ? എയ്യ് … തോന്നീതാവും .. ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി ഉറച്ചു പാടി .. “ 1 പ്ലേറ്റ് സേലെഡ് പ്ലീസ്….” . മദാമ്മയുടെ കണ്ണുകളുടെ ഡയാമീറ്റർ ദേ പിന്നേം കൂടുന്നു !

ഓ പാവം ! മദാമ്മക്ക് ആംഗലേയം തൊട്ടു തീണ്ടീട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു ! അത് തന്നെ കാരണം …ശരി …. എന്നാൽ പിന്നെ ജെർമ്മനിൽ ആവാം ….. “ഐൻ സലാറ്റ് ബിറ്റെ ” …. മദാമ്മയുടെ മുഖത്ത് അത്ഭുതതിന്റ്റെ അതി പ്രസരണം …. ഓ നമ്മൾ ഇത്ര ഹെൽത്ത് കോൺഷിയസ്സ് ആണല്ലോ എന്ന് കരുതീട്ടാവും ……. പാവം … ഒരു പുഞ്ചിരി ഒക്കെ ഞാനും അങ്ങോട്ട് പാസ്സ് ആക്കി …… സേലെഡ് ഇപ്പൊ കൊണ്ടുവരുമായിരിക്കും …

മദാമ്മക്ക് സംശയം തീരുന്നില്ല …. “1 പ്ലേറ്റ് സാലെ ? ”
ഇതെന്തൊരു നാട് ? സാലെ എങ്കിൽ സാലെ …. “യെസ് യെസ്” ….. “1 പ്ലേറ്റ് “……”1 ബിഗ് പ്ലേറ്റ്” …… മദാമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ ഏകദേശം ചുട്ട പപ്പടം കണക്കുണ്ട് …

മദാമ്മ അടുത്തിരിക്കുന്ന മെനുവിലെ പുറം ചട്ടയിൽ എന്തോ തിരയുന്നു …. ഉരുണ്ടു ചുവന്ന തക്കാളിയുടെ പടമാണ് പുറം ചട്ട.. അത് ചൂണ്ടി കാണിച്ച് എന്തോ ആങ്ങ്യം കാണിക്കുന്നുണ്ട് …. പാവം … ബാക്കി വെജിറ്റബിള്സിന്റ്റെ കൂടെ തക്കാളി ഇടണോ എന്ന് ചോദിക്ക്യായിരിക്കും ….

സംശയിക്കാതെ പറഞ്ഞു …. “യെസ് … യെസ്….. ”
“ja ….. ja …. “ (ജർമൻ ഒട്ടും കുറക്കരുതല്ലോ)

എന്നിട്ടും മദാമ്മ ദേ ഇഞ്ചി കടിച്ച പോലെ നില്ക്കുന്നു . .. ദാണ്ടേ …അപ്പുറത്തിരുന്ന എണ്ണക്കുപ്പി എടുത്തോണ്ട് വരുന്നു ….. പിന്നെയും ആങ്ങ്യം …… “യെസ് യെസ് … ” എന്തു വേണേലും ഒഴിച്ചോ …. വേഗം ഒന്ന് കൊണ്ടുവന്നാ മതി. മനുഷ്യൻ വിശന്നു ചാവാറായി … എന്ന് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു ..പറഞ്ഞാലും മനസ്സിലാവില്ല്യ എന്നതു കൊണ്ട് മിണ്ടാതിരുന്നു …

വിഷണ്ണയായി മദാമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് …. പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് ഫൈനലി സാധനം എത്തി ….. ഒരു വലിയ പ്ലേറ്റ് …..അത് കറക്റ്റ് ആയി മദാമ്മ മനസ്സിലാക്കി . കുറെ തക്കാളി നല്ല ഭംഗിയിൽ അരിഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട് …. അതും ഓക്കേ …. കുറെ എണ്ണ അതിന്റെ മുകളിൽ കോരി ഒഴിചിട്ടുമുണ്ട് ….. എത്ര കറക്റ്റ് ആയി ഇൻസ്ട്രകഷൻസ് ഫോളോ ചെയ്തിരിക്കുന്നു ……അപാരം തന്നെ ….. പിന്നേം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ….വേറെ വെജിറ്റബിള്സ് ഒന്നും കാണാനില്ല … ഒന്നൂടി നോക്കി … ഇല്ല ….
പകരം ഒരു കോണിൽ അതാ കൂമ്പാരം പോലെ കുറെ ഉപ്പ് !!

ഇറ്റാലിയനിൽ സാലേ (sale) എന്ന് വച്ചാൽ ഉപ്പ് ആണെന്ന ആജന്മ പാഠം അന്ന് പഠിക്കാൻ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചു !! (salad നു insalata എന്ന് വേണമത്രേ പറയാൻ ! )
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഇംഗ്ലീഷും മുറി ജർമൻനും ഒക്കെ സംസാരിക്കുന്ന നാല് ഉപ്പു തീനികളെ കണ്ടു മദാമ്മയും സായൂജ്യ മടഞ്ഞു കാണും …. കാണണം … അല്ലെ ?

All Rights Reserved        © Forever Free 2014